Just Made 02-10-2025

De regel van 2 en 3 maakte onderdeel uit van mijn bridge-opvoeding en die regel gebruik ik nog best wel vaak om te beoordelen hoe hoog ik kan preëmpten op 3 niveau en hoger. U kent de regel natuurlijk wel: kwetsbaar bied je twee slagen hoger dan het aantal slagen die je hebt en niet-kwetsbaar drie slagen hoger. Zodoende kan je -volgens de theorie- nooit meer dan voor 500 down gaan. Dat sommigen, niet kwetsbaar tegen wel, de regel hebben aangepast naar de regel van 5 of zelfs 6 is geheel voor eigen risico.
Afgelopen donderdag kreeg ik een mooie achtkaart ♦ AVB108764 in handen. Verder had ik niets en niemand was kwetsbaar. Dat zijn overduidelijk zeven speelslagen en volgens de regel van 3 zou ik dus 4 ruiten moeten bieden:

We speelden tegen twee vriendelijke heren. Berry opende als noord met 1♣. Ik dacht ‘laat ik deze twee wolven in schaapskleren flink onder druk zetten’ en zondigde tegen de regel van 3 door 5♦ te bieden ipv 4♦. Ik had immers maar zeven speelslagen.
De heren zaten even later in 6♣ en toen begon Hanneke te rekenen: als Just volgens de regel van 3 maar voor 500 down kan in 5♦ is het maximaal -800 als ik uitneem met 6♦. Ze zag 6♣ wel gemaakt worden en nam dat uit met 6♦.
Toen ik even later -1100 had opgeschreven voor 6♦X -5 realiseerde ik mij dat niet alleen de bieder, maar vervolgens ook de partner de regel van 3 gebruikt om te beoordelen of uitnemen zinvol is.
Overigens had zes klaver laten spelen voor -940 ons drie imp’s gekost en -1100 was -6 imp’s.
Vaak zie je scores op de frequentiestaat staan waarvan je je afvraagt ‘wat is daar gebeurd?’: Op dit spel was de jackpot voor Tim van de Paverd en Pim Dumont die 12 imp’s wonnen omdat ze rustig 2 down (-100) mochten gaan in 3♦ tegen een paar gerenommeerde Meesterklassers. Ik heb me afgeleerd om me af te vragen hoe zo’n score ontstaan kan zijn, keer op keer blijkt namelijk dat de werkelijkheid de fantasie te boven gaat.